Arbiter

/ˈɑr.bɪ.tər/

Definitie

Een arbiter is een onafhankelijke en gespecialiseerde derde partij die bij een geschil tussen twee partijen een bindende uitspraak doet, buiten de gewone rechter om. In de context van escrow treedt een arbiter op wanneer een begunstigde een beroep doet op het depot en de leverancier dit betwist. De arbiter beoordeelt of de vrijgavevoorwaarden zijn vervuld en of afgifte van het depotmateriaal gerechtvaardigd is

Voorbeeldzinnen

1.  Omdat de leverancier de vrijgave van de broncode betwistte, werd een arbiter ingeschakeld om een bindende uitspraak te doen over de vervulling van de vrijgavevoorwaarden.

2.  De escrow-overeenkomst bepaalde dat bij een geschil over depotafgifte een onafhankelijke arbiter wordt aangewezen door de escrow-agent.

3.  Dankzij de arbitrageclausule in het escrow contract kon de begunstigde snel handelen zonder een langdurige gerechtelijke procedure te hoeven doorlopen.